|
|
|
|
|
| |
|
Kłamie czy fantazjuje?Z pewną dozą przekory i humoru można powiedzieć, że dzieci zaczynają kłamać zanim nauczą się mówić, potrafią bowiem swoim zachowaniem sprawiać wrażenie że coś im dolega, tymczasem chcą spowodować aby rodzice się nimi stale zajmowali. Natomiast w wieku dwu i trzech lat potrafią opowiadać różne dziwne opowieści. Mogą wymyślić kolegów których nie ma, zdarzenia których nie przeżyły, miejsca których nie zna, nieprawdopodobne wyczyny rodziców lub rodzeństwa.
Dzieci w tym wieku nie mają zamiaru wprowadzania nas w błąd. Jest to raczej dowód na rozwiniętą wyobraźnię, inteligencję i próby fantazjowania, czasem wynika to z niezaspokojonych potrzeb, albo utajonych lęków. Nie rozumieją one jednak, że mówienie nieprawdy nie jest rzeczą dobrą co to jest kłamstwo i co to znaczy być kłamczuszkiem.
Jak odnosić się do takich zachowań? Z pewnością nie należy dziecka ganić, karać ani używać wobec niego określeń które może odbierać jako naganne. Najkorzystniej próbować zainicjować rozmowę lub wspólną zabawę zadając dodatkowe pytania dotyczące wypowiedzi dziecka. Chodzi tu o dowiedzenie czy będzie dalej fantazjować, z czego wynikają wymyślone sytuacje, a przede wszystkim o poznawanie dziecka. Dobrze będzie jeśli dziecko samo zacznie zauważać, że jego opowieści nie są przyjmowane bezkrytycznie i nie warto podejmować takich sposobów komunikowania i opowiadania rzeczy zmyślonych.
Choć opisane kłamstwa są zrozumiałe z rozwojowego punktu widzenia, mogą stać się problemem gdy zaczną przechodzić w nawyk lub będą dotyczyć spraw i obowiązków codziennych oraz istotnych dla bezpieczeństwa dziecka. Dlatego spotykane czasami reagowanie dorosłych polegające na zadowoleniu rodziców z fantazji i zaradności dziecka, pozwalanie na częste mijanie się z prawdą, bo to jest fajne i małemu dziecku wolno, jest akceptacją nierealnych ocen i wyborów, tworzenia w świadomości fikcyjnego świata. W kontaktach z rówieśnikami inne dzieci z czasem rozpoznają kłamstwo co spowoduje stres, a często jest przyczyną konfliktów w grupie. Wraz z wiekiem bowiem dzieci zaczynają rozróżniać i stopniować rodzaje kłamstw, pewne z nich uznając za gorsze.
Dzieci w przedszkolu najczęściej uciekają się do kłamstwa, aby coś dostać, uniknąć kary, albo uzyskać podziw rówieśników. Jednocześnie jednak stają się fanatycznymi weryfikatorami prawdy u innych dzieci i nie tolerując żadnych form oszustwa. To między innymi charakteryzuje psychikę małego dziecka.
Na podstawie publikacji z przeprowadzonych badań można stwierdzić, że dzieci które chronicznie kłamią i oszukują, pochodzą bardzo często z domów, w których rodzice bardzo często uciekają się do kłamstwa.
Opracowanie własne redakcji
|
| |
| |
| |
| |
| |
|
|
|
|
| |
10 września 2010
piątek 18:49
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
 |
| |
REKLAMA
|
| |
|
|
|
góra 
powrót
Strona główna
