Do niedawna psycholog kojarzył się z poradnią psychologiczno pedagogiczną, z testami gotowości do szkoły i diagnozą niepowodzeń szkolnych. Skąd Pani obecność w poradni zdrowia, obok lekarzy różnych specjalności?

Uczniowie mają poradnie psychologiczno pedagogiczne, a rodzice młodszych dzieci mogli zgłaszać się do poradni zdrowia psychicznego. Budziło to silny lęk, opór i unikanie kontaktu. Pomysł, aby psycholog jak najwcześniej obejmował opieką małe dzieci, powstał przed wielu laty, a próbę jego realizacji podjęła na terenie Warszawy m.in. gmina Śródmieście. Psychologowie pojawili w przedszkolach, a ja zostałam zatrudniona w poradni medycznej. Takie rozwiązanie ułatwia dostęp do psychologa oraz sytuuje go wśród innych specjalistów.

Czy rodzice trafiają do Pani z własnej inicjatywy, czy też raczej kierowani przez lekarzy?
Niektórzy przychodzą na skutek sugestii lekarzy, czy wychowawczyni z przedszkola, inni po przeczytaniu tabliczki na drzwiach gabinetu w Poradni.

W jakim wieku są pani pacjenci?

Przyjmuję dzieci w wieku niemowlęcym, żłobkowym i przedszkolnym, do 6 roku życia. Najczęściej jednak mam do czynienia z cztero i pięciolatkami. Przeważnie w tym wieku pojawiają się kłopoty wychowawcze i zachowania , które niepokoją rodziców.

Z jakimi problemami zgłaszają się do Pani rodzice?

Moi klienci to dzieci z opóźnionym rozwojem mowy, z cechami nadpobudliwości psychoruchowej (popularnym ostatnio ADHD), zachowaniami agresywnymi, a także zahamowane emocjonalnie, lękliwe, płaczliwe, przejawiające objawy nerwicowe (bóle brzucha, moczenie, brak apetytu, onanizm). Sporą grupę stanowią dzieci z potrzebą dominowania, nie podporządkowujące się poleceniom dorosłych. Rodziców niepokoi też nieharmonijny rozwój dziecka czy objawy zazdrości przy narodzinach rodzeństwa. Do psychologa zwracają się zazwyczaj, kiedy wyczerpią wsparcie bliskich i czują się bezradni wobec problemów, jakich przysparza dziecko.

Czy problemy te wynikają z mikrodefektów, błędów wychowawczych, zaniedbań środowiskowych?

Urazy okołoporodowe – to stosunkowo rzadka przyczyna zaburzeń rozwojowych. Problem tkwi często w samej rodzinie, w niewłaściwych relacjach międzypokoleniowych.
w niekonsekwentnych postawach poszczególnych członków rodziny w stosunku do dziecka. Jedną z przyczyn niepokojów i kłopotów jest nieznajomość faz rozwojowych. Rodzice interesują się książkami dotyczącymi pielęgnacji niemowląt , nie czytają natomiast literatury o profilu wychowawczym. Często odrzucając metody wychowawcze wyniesione z własnych domów, nie wypracowują innych i czują się zagubieni. Zdarza się, że pomoc jest potrzebna zarówno dziecku jak i rodzicom. Mam na myśli matki dzieci niepełnosprawnych, udręczone matki na urlopach wychowawczych, małżeństwa w trakcie rozwodu, które chcą uchronić dziecko lub znaleźć dobre rozwiązanie dla siebie w zaistniałej sytuacji.

Wstępna rozmowa – to pierwszy krok w kierunku przełamania wewnętrznych oporów, zdobycia wzajemnego zaufania. Co dalej?

Po zdobyciu podstawowych informacji w trakcie wywiadu, w zależności od rozpoznania problemu, przeprowadzam diagnozę, udzielam porad, podsuwam zestaw lektur, zachęcam do ukierunkowanej pracy z dzieckiem. Jeśli potrzebna jest pomoc logopedyczna lub badanie gotowości szkolnej – kieruje do poradni psychologiczno pedagogicznej. Rodzicom w kryzysie podpowiadam możliwość skorzystania z terapii małżeńskiej.
Właśnie przełamanie bariery nieufności powoduje, że pewna grupa klientów przychodzi ponownie, gdy pojawiają się kłopoty w rodzinie. Psycholog nie odmieni nikomu życia, ale może pomóc zobaczyć jaśniejszą jego stronę lub skuteczniej sobie z nim radzić.